مقدمه ی صبح میمه:انتشار نقد زیر نشانه ی تایید همه ی مفاهیم ارائه شده نیست اما از آنجاییکه تضارب آرا و افکار ، شاهراه بالندگی است ،با تقدیم آن آماده ی ارائه ی پاسخ مولف محترم کتاب مذکور نیز هستیم.نقد موصوف اینگونه آغاز می شود:

از نوشته ی شما لذت بردم اما به نظر می رسد که نه شما اطلاعی از تاریخ این دو شهر دارید و نه کتاب گران سنگ «دکتر» را مطالعه کرده اید برای همین لازم می بینم که چند نمونه از قلم خورده گی های ایشان را در اینجا ذکر کنم و تنها به موارد کوچک آن اشاره می کنم و از آوردن باقی نمونه ها که بیشتر مربوط به شهر وزوان است خود داری می کنم و امید وارم تعصب بی مورد باعث نشه که شجاعت تأیید این نظر رو از دست بدید و اون رو از دید باقی بازدید کننده های صبح میمه مخفی کنید :
در صفحه ی 22 کتاب تاریخ میمه را بر اساس عقیده ی مردم میمه به زمان بهمن بن اسفندیار می رساند که بدون هیچ سند و مدرک جالب است....
در صفحه ی 41 کتاب آمده که سپاهیان بهمن قناتی به طول چندین کیلومتر در دامنه ی غربی رشته کوه کرکس حفر نمایند که در نوع خود بی نظیر است و کاریزهای دو طبقه و دریاچه ی سد آن در جهان منحصر به فرد است و قنات مزبور را مزد آباد نامیده در صورتی که به اذعان باستان شناسان ژاپنی این قنات بزرگ وزوان است که دو طبقه دارد و سد زیر زمینی منحصر به فرد ساخته شده با ساروج هم متعلق به قنات وزوان است و نه میمه...
در صفحه ی 52 کتاب سطر آخر وزوانی ها را حنبلی و سنی نامیده اند مثل این که آقای دکتر حنبل وزوانی را اصلاً نمی شناسند و بهتر است بدانند که حنبل وزوانی حاکم وزوان در زمان امام زاده علی بن محمد باقر بوده نه حنبل حنبلی و اگر بنا باشد کسی را سنی بنامند باید بدانند که ابو علی حسن میمی که نام او را در صفحه ی 185 سطر10 آورده اند از علمای مشهور سنی بوده که هنوز هم اهل سنت برای او سر و دست می شکنند و اگر قبول کنیم که رشید الدین محمد عمری«وطواط» در میمه می زیسته باز هم ایشان از علمای اهل سنت بوده و چطور علمای اهل سنت در میمه بوده اند و مردم میمه شیعه بوده اند و مردم وزوان سنی و صرف استفاده از لغاتی مانند شیخ نمی تواند دال بر سنی بودن کند چه واژه ی شیخ در ادبیات شیعه هم به کار می روددر صفحه ی 107 کتاب در سطر 13 از حمله ی اشرف افغان در مسیر فرار خود به مبمه یاد می کند و کشتار مردم میمه در مسجد جامع این شهر در حالی که به اذعان کتاب های تاریخ نادر از سمت تهران به سمت اصفهان آمد و در مورچه خورت با سپاه اشرف درگیر شد و اشرف از اصفهان به شیراز گریخت نه به سمت میمه . حالا شاید قبل از حضور سپاه نادر به این منطقه آمده باشد ولی بعد از حمله ی نادر در مورچه خورت هیچ عقل سلیمی نمی پذیرد که سپاه نادر را پشت سر گذاشته و به میمه بیایند.
در صفحه ی 106 کتاب سطر اول تاریخ بنای مسجد میمه را به زمان آل بویه می رساند و تاریخ کتیبه ی آن را 413 هجری ذکر می کند و در صفحه ی 110 سطر 6 ابتدا سنگ محراب مسجد را به زمان ابراهیم خلیل نسبت می دهد و در صفحه ی 115 کتب نیز به اعتقاد مردم میمه مسجد جامع شهر را یکی از هزاران عبادتگاهی می دانند که در زمان ابراهیم خلیل بنا گردیده و جای تأمل دارد که در زمان ابراهیم خلیل که در سرزمین عربستان و ترکیه می زیسته میمه کجا بوده و در ثانی چه مسجدی و چرا در کتب تاریخی ذکری از این ساخت ها نیست و فقط مردم میمه به این امر اعتقاد دارند ؟ و بعد هم با تحقیق از موزه ی ایران باستان تاریخ سنگ محراب مسجد میمه را به سال سوم هجری نسبت می دهد و ساخت درب مسجد را نیز در صفحه ی 113 به سال سوم هجری منسوب می دارد در حالی که در سال سوم هجری اسلام هنوز در جزیره العرب در حال مقابله با کفار بود و هنوز وارد ایران نشده بود چه رسد به این که مسجدی در ایران ساخته شده باشد و جالب تر این که در صفحه ی 110 سطر 8 فرموده اند که محراب و اطراف محراب در تاریخ 551 ه ق توسط ابو طاهر حسین بن غالی از اهالی کاشان بنا گردیده بود...در صفحه ی 118 و 119 کتاب از پنهان شدن سه تن از امام زادگان در مسجد میمه یاد میکند و می فرماید که نام آن سه تن ابراهیم و محمد و معصومه یا زبیده خاتون بوده و در صفحه ی 120آورده اند که ابراهیمی که در مسجد جامع میمه مخفی شده از بزرگان بنی هاشم در زمان امام رضا بوده ولی در صفحه ی 119 کتاب یاد آور شده اند که ابراهیم کودکی بوده که در بین سه تن به میمه آمده و این هم جالب است
از همه ی مطالب کتاب هم که بگذریم اطلاعات ایشان در مورد قنات های منطقه جالب توجه است و جالب تر این که مرحوم صدر الاسلام در حاشیه ی کتاب اسرار الشهاده نوشته اند که با ورود سربازان عباسی به مسجد محمد که بزرگتر از دو تن دیگر بود در نزدیکی محراب مشغول عبادت بود و ابراهیم و زبیده خاتون در صحن مسجد 26 قدم به درب قلعه ی قدیمی ، 32 قدم به مظهر قنات رویه و 12 قدم به محراب مانده مشغول عبادت بودند که به امر خدا غائب شدند و این نوشته ها تأسف انسان را بر می انگیزد که چرا مرحوم صدر الاسلام که این قدر دقیق محل عبادت امام زاده گان را قدم کرده نمانده تا باقی مبهمات دین و تاریخ ما را با نوشته های خود بر طرف کند .
در صفحه ی 121 کتاب قنات مزد آباد را دارای چاه های مستطیل شکل و بند ذخیره ی آب و تونل های دو طبقه می داند و در همان صفحه از قول دکتر بهنیا قنات میمه را در بین چند صد هزار قنات منحصر به فرد ترین دانسته در صورتیکه چاه های مستطیل شکل منحصر به قنات ابوزید آباد کاشان می باشد و یک نمونه چاه مستطیل شکل در جنوب غربی وزوان مشاهده شده است که مدارک آن نیز موجود می باشد و وجود خود چاه سند زنده ای برای اثبات این امر است . همچنین در صفحه ی 476 سطر 9 به بعد قنات وزوان و چند قنات دیگر را پوست آب می نامند و عمق قنات میمه را به سفره های آب زیر زمینی می رسانند در صورتی که این عمق و طول زیاد دلیلی برای منحصر به فرد بودن قنات نیست و بر عکس طول کم و قطر آب دهی بالای قنات بزرگ وزوان دلیلی بر طراحی کارشناسی شده ی این قنات است .در صفحه ی 487 بنا به قول مقنی های سال خورده تاریخ حفر قنات میمه را به قبل از اسلام می رساند و باز هم به دو طبقه بودن و چاه های مستطیل شکل ان اشاره می کنند که قنات میمه فاقد این مشخصات است و اذعان داشته که در قدیم آسیاب هایی که با آب این قنات می چرخیده روزانه 500 من (چیزی معادل 3 تن) گندم را آرد می کرده . باید از ایشان پرسید 500 من گندم را در یک روز از کجا می آوردند که ان را آرد هم بکنند و آیا جمعیتی که بتواند روزی سه تن آرد را مصرف کند در کل این منطقه وجود داشته و آیا این آسیاب ها با چه سرعتی کار می کرده که بتواند چنین حجمی از گندم را آرد کند.
در صفحه ی 334 سطر 4 کتاب متذکر شده اند که بالا بودن سطح سواد در وزوان به دلیل مجائرت با راه ارتباطی تهران-اصفهان ، رفت و آمد اهالی به شهر های بزرگ ، در آمد بالای اهالی و وجود مراکز آموزشی در این شهر است و در صفحه ی 335 دلایل بالا بودن سطح سواد در میمه را وجود موسسات اداری و حضور کارمندان تحصیل کرده ، وجود موسسات آموزشی و ایجاد محیط فرهنگی و اقتصادی ویژه ، عبور اتوبان از میمه و استعداد های بسیار عالی و ذاتی اهالی به خاطر ویژگی های ژنتیکی و محیطی می دانند که این تفاوت دلایل قابل تأمل است . و در صفحه ی 336 دلیل بالا بودن سطح سواد مردم وزوان را بالا بودن نسبت جمعیت مردم وزوان می داند در صورتی که خود ایشان در آمار کتاب جمعیت میمه را بیش از وزوان می داند...
و در پایان باید یاد آور شوم که ایشان در صفحه ی 204 کتاب سطر 15 اذعان داشته اند که رشید الدین محمد عمری «وطواط» به منطقه ی کاشان تبعید و از آنجا به میمه نقل مکان نموده و کتاب عظیم حدائق السحر فی دقائق الشعر را در مدت 8 سالی که در میمه بوده تألیف نموده و در این مدت به تدریس علم عروض مشغول بوده و دلیل حضور او را بیت زیر می دانندزشوق مجلس و هجر رخ تو ام دل و چشم / یکی عدیل تو است و یکی عدیل می است
اولاً در هیچ کتاب تاریخی و حتی در کتب خود رشید الدین نامی از میمه و یادی از این شهر که به قول نویسنده 8 سال در آن زیسته نیامده و عجیب است که کسی 8 سال از زندگیش را فراموش کند آن هم رشید وطواط با آن قریحه و دقت مثال زدنی که داشت و آیا در این 8 سال علم خود را به کسی نیاموخت که بعد از او سکان هدایت شعرای میمه را به دست بگیرد و فقدان رشید الدین عمری در اشعاری که از شعرای میمه در کتاب نقل شده بارز و نمایان است . و ثانیاً یک کلمه ی «می» در یک قصیده ی بلند چه دلیلی است برای این که شاعر از میمه یاد کرده باشد و در این صورت شاعری مانند مولانا هم با آن همه «می» در دیوان اشعارش حتماً در سفرش از قونیه به شام و حلب در بین راه سری هم به میمه زده و چند سالی جرعه نوش می میمه بوده . در ضمن این که نویسنده یکی از دلایل حضور رشید را در شهر میمه کوچه ی رشید می دانند در صورتی که این کوچه به نام یکی از اهالی میمه نام گذاری شده نه به نام مولف حدائق السحر و کوچه باغی بیش نیست و اگر این دلیلی باشد بر این مدعا پس برج نادر وزوان را هم حتماً خود نادرشاه افشار بنا کرده!
در ضمن من نمی دانم این صاحب نظران محلی چه کسانی هستند که هر جا پای تاریخ لنگ می شود پای آنها و عقایدشان به میان می آید . شاید این افراد همان صاحب دل سعدی باشند که هر جا سعدی نتوانسته وارد ماجرا شود پای او را به میان کشیده و حتی او را به خوابگاه مرد و زن هم فرستاده...
حالا به نظر شما که نه! به نظر اهالی تحصیل کرده ی بخش آیا این کتاب لایق کسب مقام بر ترین کتاب بوده و آیا باز هم مردم منطقه باید به نویسنده ی کتاب افتخار کنند؟